OVER MIJ


Ik had (en heb soms nog 😉) een kort lontje. Als de stress opliep, reageerde ik kortaf en tamelijk bits. Kwetste soms daarmee anderen. Waarvan ik later weer spijt had. En dan tobben over hoe je het goed kon maken en stiekem denken dat je toch gelijk had. Nog meer stress. Elke keer weer trapte ik in die valkuil. Ik zag het mezelf doen. Maar ik had geen idee hoe ik het kon veranderen.

Totdat ik leerde mijn korte lontje wat langer te maken. Een pauze te nemen. Mijn eigen reacties en patronen te herkennen en ook te erkennen. Te zien en te voelen dat ik mezelf de kans kan geven om op een andere manier te reageren. En daarmee bewust te gaan oefenen. Zo meer rust in mijn leven toe te laten. Me minder druk te hoeven maken.

Het is een vaardigheid. Iets dat je kunt leren. Ik vroeg me af waarom niemand me dat ooit eerder had geleerd. Waarom ik dat bijvoorbeeld niet op school had geleerd. Omdat het zo’n belangrijke vaardigheid is waarmee je meer geluk in je leven toe kunt laten.

Daarom volg ik nu de opleiding tot trainer MBSR. Zodat ik ook aan anderen deze belangrijke vaardigheid kan leren.

Het is geen truc. Het is niet iets wat je na deze 8-weekse training ‘voor altijd goed doet’. Maar wel iets waaraan je verder kunt bouwen met behulp van de tools die ik je in deze training aanreik. Het blijft oefenen. Het is niet ‘af’ of ‘klaar’. Net zoals ik in het begin van dit verhaal zei: soms heb ik nog steeds een kort lontje. Maar de keren dat ik zie dat mijn lontje een normale lengte heeft, nemen steeds meer toe. En daarmee neemt mijn leven een wending ten goede.

  • Gedicht –

Ik loop door een straat
Er zit een diep gat in het trottoir
Ik val er in
Ik ben verloren………ik ben radeloos
Het is mijn schuld niet
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden

Ik loop door de zelfde straat
Er is een diep gat in het trottoir
Ik doe alsof ik het niet zie
Ik val er weer in
Ik kan niet geloven dat ik op de zelfde plek ben
Maar het is niet mijn schuld
Het duurt nog lang voordat ik eruit kom

Ik loop weer dezelfde straat
Er is een diep gat in het trottoir
Ik zie dat het er is
Ik val er weer in, het is een gewoonte
Mijn ogen zijn open
Ik weet waar ik ben
Het is mijn schuld
Ik kom er direct uit

Ik loop door de zelfde straat
Er is een diep gat in het trottoir
Ik loop er omheen

Ik loop een andere weg.

Uit het boek:  Tibetaans boek van leven en sterven, Sogyal Rinpoche